คำว่า"โชคดี" เป็นคำที่ใครๆก็ปรารถนา แน่นอนว่าฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ว่าในชีวิตฉันเอง ดูเหมือนว่าจะเจอคำๆนี้น้อยมาก

อย่างเช่นวันนี้ 20 กันยายน 2551

ฉันตัดสินใจเดินทางไปเสี่ยงดวงเพื่อที่จะได้ทีโอกาสต่างประเทศ(ฟรี)

ก่อนที่ฉันจะเดินทางมาถึงสถานที่ที่นัดหมาย ฉันคิดมาตลอดว่า

"ยังไง ฉันคงไม่ได้แน่ๆ แล้วฉันจะมาทำไม มาเพื่ออะไร เพื่อให้เสียเวลางั้นเหรอ"

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยอมที่จะนั่งรถหลายๆชั่วโมง หมดเงินไปหลายร้อย

และถึงฉันเองจะรู้ดีอยู่แล้วว่าโอกาสมันน้อยมาก

แต่ฉันก็เลือกที่มาเพียงคิดว่า "ฉันอาจจะโชคดีได้ไปก็ได้"

แต่ว่าครั้งนี้นั้น ดูเหมือนว่าไม่ได้พกแค่ดวงอย่างเดียว ต้องพกความสามารถไปด้วย

เมื่อถึงตาฉันดันโชคร้ายที่เค้าเร่งเวลา ทำให้สิ่งที่ฉันเตรียมมันคาดเคลื่อนไปหมด

ฉันเสียดาย ทำไมมันต้องมาเปลี่ยนตรงฉันพอดีด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย

นั่นคือ ความไม่โชคดีของฉันในวันนี้ อย่างแรก

แล้วเมื่อเข้าก็ตอบคำถามธรรมดา เพราะฉันเกรงใจพี่ๆที่เข้าไปด้วย ไม่อยากทำอะไรเกินหน้าเค้า

เลยทำให้ฉันเสียใจว่า ทำไมตัวเองไม่ทำให้ดีกว่านี้

สุดท้ายนี้ ก็คงต้องกินแห้ว ตามเคย....

「目を覚ましてよ」キミの声が　僕を包み～

窓を開けて、そよ風がキミの髪をなびく

部屋から出る　僕の腕をつかみながら　キミは

「もう少しだけ」「もう少しだけ」と僕にキミはつぶやく～

この世界がやみに染まる前にこの思いを～

だから、お願い　僕のそばにいてくれないか　キミが好きだから

この思いがキミに届くように　願いが叶えますように

窓から見下ろす街並は

騒がしくて～

どこか遠くだれも居ない場所へと　あなたと二人

このまま時を止めてどこか遠く　誰の居ない場所へ

このまま時が二人を連れ去ってくれてもいいから

ฉันอยากมีความทรงจำแบบนี้กับนายจัง

นายจะรู้มัยว่าฉันคิดถึงนายทุกวัน

เพราะความคิดถึงนายนี่แหละ บางครั้งมันทำให้ฉันมีพลังขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

บางครั้งมันก็ทำให้ฉันหดหู่ สิ้นหวัง อย่างไม่น่าเชื่อเช่นกัน

แต่การได้รักนายนั้น มันได้สอนอะไรให้กับฉันหลายอย่าง

สอนให้ฉันได้มีความกล้าที่จะทำอะไร ที่ไม่เคยทำอะไรมาก่อน

ฉันอยากจะขอบคุณนายจริงๆที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้ฉัน โดยที่นายไม่รู้ตัวเลยว่านายได้ทำให้คน คนหนึ่ง

มีกำลังที่จะก้าวเดินต่อไปในวันพรุ่งนี้

ถึงแม้ว่าบางครั้ง อย่างที่ฉันบอกว่า บางทีมันก็หดหู่ สิ้นหวัง แต่นั้นมันก็เกิดขึ้นชั่วคราวเท่านั้น

ถ้าเทียบกับความสุขแล้ว เรื่องเหล่านั้นมันเล็กน้อยเหลือเกิน

ดังนั้น จนถึงขณะนี้ ฉันก็ยังรักนายเช่นเคย และดูเหมือนว่าความรักที่ฉันให้นายนั้น มันจะเพิ่มมากขึ้นทุกๆวัน

ฉันจะเข้ามาบอกนายทุกวัน

ว่าวันนี้ ฉันรักนาย มากขึ้นกว่าเมื่อวาน

 

ความห่างไกล เป็นระยะทางที่น่ากลัวเหลือเกิน...

ฉันไปอยากไปอยู่ที่ที่เดียวกับที่นายอยู่ แต่ว่าฉันไม่สามารถทำอย่างนั้นได้

เรามันแตกต่างกันทุกอย่างจริงๆ ....เป็นอะไรที่น่าเศร้าจริงๆ

ความจริง ฉันมันเป็นคนไม่เอาไหน แค่ทำความฝันตัวเอง ฉันยังทำไม่ได้เลย แล้ว้ยังงี้ ฉันยังจะทำเพื่อคนอื่นอีก

คนอื่นมาเห็นคงสมเพชฉันแน่ๆ

นายจะรู้มัย ว่าทุกครั้งที่ฉันคิดถึงนาย น้ำตาฉันจะไหลออกมา เพราะฉันบอกตัวเองเสมอว่าควรจะตัดใจจากนายได้แล้ว แต่ว่าฉันยังทำไม่ได้ ฉันอยากอยู่ข้างๆนาย ฉันก็ทำไม่ได้

ทุกครั้งที่รู้ข่าวว่านายไม่สบาย ฉันอยากจะไปดูแลใกล้ๆ  ฉันก็ทำไม่ได้

เพราะทุกอย่างที่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับนาย ฉันไม่สามารถทำได้ ฉันถึงเจ็บปวด หัวใจฉันกำลังร้องไห้

แม้แต่ตอนนี้ ฉันก็กำลังร้องไห้.....น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด

ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่นะ ยิ่งนับวัน นายยิ่งฝังลึกลงในหัวใจฉันลึกมากยิ่งขึ้น

หัวใจฉันเลยเจ็บปวดมากขึ้น...

สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้คือ เฝ้ามองนายอยู่ห่างๆ

ถ้าวันหนึ่งข้างกายนายมีใครอยู่ที่ไม่ใช่ฉัน ตอนนั้นฉันจะเป็นยังไงนะ?

 

 

 

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว....

ฉันรู้จักนาย แต่ว่านายไม่รู้จักฉัน ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าเราไม่มีทางที่จะได้พูดคุย

ทุกวันนี้มันก็เป็นแบบนั้น ฉันรู้สึกว่า ฉันกับนายต้องอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ

อยู่อย่างไม่มีวันรู้จักกัน ฉันฝ่ายเดียวที่รู้จักนายเป็นอย่างดี

พูกง่ายๆ คือ ฉันรักนายข้างเดียวมาตลอด 3 ปี

ทำไมนะ ทั้งที่ความรู้สึกในตอนนั้นที่ฉันชอบนาย

ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกที่ฉาบฉวย คือฉันคิดว่า เดี๋ยวฉันคงเลิกคิดถึง เลิกชอบนายไปเอง

เพราะว่าฉันรู้ตัวดีว่า คนแบบนายไม่มีทางชอบผู้หญิงอย่างฉันหรอก

บางคนก็บอกว่า ไม่แน่ถ้าได้รู้จักกัน รับรองว่านายต้องชอบฉันแน่ๆ

แต่นายรู้มัย? แม้แต่คุยเรายังไม่มีโอกาสคุยกันเลย

แล้วจะเอาอะไรยังไง มารู้จักกัน

คิดแล้วก็น่าเศร้าที่ฉันยังไม่ตัดใจจากนายสักที

ความหวังก็ไม่มี แล้วทำไมนะ? ฉันถึงยังเลือกที่จะชอบนายอยู่

ชอบมาก มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ

จนมันกลายเป็นความรัก

นายรู้ไหม ว่ามันทำให้ฉันยิ่งทรมานมากขึ้น

ยิ่งได้เห็นนายหัวเราะ นายยิ้ม

มันยิ่งทำให้หัวใจของฉันเต้น ตึกตัก

ยิ่งเห็นนายมีความสุขมากเท่าไหร่ หัวใจของฉันก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

เพราะฉันรู้ตัวดีว่า ฉันไม่มีทางเป็นเจ้าของรอยยิ้มแบบนั้น

คนที่จะรอยยิ้มของเธอไป ต้องเป็นคนที่เหมาะสมกับเธอแน่นอน (ซึ่งมันไม่ใช่ฉัน)

ทำไงดี??

เพิ่งรู้สึกถึงความรักที่มันอัดแน่นในหัวใจ ครั้งแรก แบบนี้

ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

ทั้งที่จะตัดใจจากเธอตั้งหลายครั้ง

แต่ว่าทำไม มันถึงตัดไม่ได้สักทีนะ

ฉันรักเธอ รักเธอ บอกได้เพียงคำนี้

รักทุกอย่างที่เป็นเธอ

อยากจะถามตัวเองว่า

ทำถูกแล้วเหรอ?

เรากำลังทำอะไรอยู่?

เราทำไปเพื่ออะไร?

จริงๆแล้วเราทำเพื่อตัวเอง?หรือว่าคนอื่น?

ทุกวัน บางครั้งยังนั่งหาคำตอบ ซึ่งก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดี ว่าต้องการอะไร

ถามว่า ชีวิตเราเป็นอย่างไรในตอนนี้

คำตอบที่เราสามารถตอบคำถามที่ตัวเองตั้งขึ้นมาได้คือ...

ชีวิตเราในตอนนี้ คือ ชีวิตที่ถูกจำกัด เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะว่าเราเองมีทางเลือกไม่มาก

เราเป็นคนที่มีทางเลือกในชีวิตน้อย ไม่สามารถละทิ้งอะไรไปได้

เรายังมีความฝัน แต่ว่าไม่รู้เหมือนกันว่าความฝันที่เราฝันไว้นั้น มันจะสามารถเป็นจริงได้หรือไม่

ตอนนี้ เราเหนื่อยเหลือเกินกับการไล่ตามความฝันของตัวเอง

เราเริ่มจะรู้ตัวแล้วว่า เราไม่ควรหวังอะไรมากกับชีวิตของตัวเอง

เราควรเลิกหวังดีมัยนะ

เราเหนื่อยมาก เหนื่อยกับทุกสิ่ง ทุกอย่าง ไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่แสนเหนื่อยนี้แล้ว

แต่ก็ว่านะ เราเพิ่งอายุได้ 23 ปี

เห็นโลกใบนี้มาแค่ 23 ปีเท่านั้น เรายังไม่ได้เริ่มต้นทำอะไรที่จริงเลยด้วยซ้ำ

แล้ว เราจะท้อเหรอ?

ทุกวันนี้ เหมือนฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ชอบ แต่ว่าเราไม่สามารถทำอะไรที่ดีกว่านี้แล้ว

เราจะทำยังงัยดีนะ ที่เพื่อจะให้ตัวเองมีความสุขมากกว่านี้

ทำยังไงดี?

อยากแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด

อยากมีวันนี้ที่ดี

อยากมีพรุ่งนี้ที่สดใส

อยากมีอนาคตที่ไร้อุปสรรค

แต่ว่าทั้งหมดนี้จะเริ่มตันยังไงดีนะ?

ตอนนี้รู้สึกแย่ อยากได้กำลังใจจัง

สิ่งที่ตัดสินเมื่อ 4 ปีที่แล้ว

ในตอนนี้มันใกล้จะสำเร็จแล้ว

ถึงแม้ว่าเราอาจจะทำไม่ดีเท่าที่ควร แต่ว่านะ ก็ผ่านมาจนถึงจุดนี้จนได้

รู้สึกภูมิใจจัง...

ต่อไปนี้ เส้นทางที่เราเลือก เราจะไม่เสียใจเด็ดขาด

จะพยายามทำให้ดีที่สุด

ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่เส้นทางที่ใครหลายคนคิดว่าดีที่สุด

แต่สำหรับฉันมันคือสิ่งที่สามารถทำได้ในตอนนี้

พยายามนะ..

ช่วงนี้ทำไมนะนอนไม่ค่อยจะหลับ...พอง่วงปุ๊บก็นอนทันที แต่พอนอนไปแล้ว กลับนอนไม่หลับ เหมือนกับเรื่องต่างๆ มันผุดขึ้นตอนที่กำลังจะนอน คิดนู่น คิดนี่ ทั้งจริงจัง ทั้งเพ้อเจ้อ ผสมกันไป ผสมมา จนกลายเป็นนอนไม่หลับ เซ็งป่ะล่ะ...แทนที่จะได้นอนหลังจากที่อดหลับอดนอนทำโปรเจ็คมานาน พอมีเวลานอนก็กลายเป็นอย่างงี้ซะงั้น ชีวิต... งานก้ยังหาไม่ได้ สอบก็ยังไม่เสร็จ อะไรจะวุ่นวายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ตอนนั้นเรื่องที่คิดๆไว้ทั้งหมด เหมือนจะง่ายนะ แต่พอถึงเวลาของมันจริงๆ เออ ไม่ง่ายเลยว่ะ ตอนนั้นด้วยแค่คิดอย่างเดียวเลยดูเหมือนง่าย แค่คิดใครๆก็คิดได้ แต่ว่าทำได้หรือเปล่านี่มันก็คงเป็นอีกเรื่องนึงสินะ

เพื่อนที่มหาลัย พอจะจากกันแล้ว เออ ก็แปลกเนอะที่เวลาที่อยู่ด้วยกันมา 4 ปี ไม่ทำให้เรารู้สึกอาลัยอาวรณ์เลย เพราะว่าจริงๆแล้ว เพื่อนที่มหาลัยเป็นแบบที่ไม่ค่อยชอบละมั้ง เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่สนิท งงม่ะ ความจริงแล้วมันก็ผิดที่เราด้วยแหละ ที่ไม่สามารถเข้ากะคนอื่นเค้าได้ คนอื่นเค้ายังรักกันจะเป็นจะตาย มีแต่เรานี่แหละมั้งที่เฉยๆ อยากจะบอกว่า รักกันเข้าไปเหอะ ตราบใดที่ยังไม่เห็นธาตุแท้ บอกได้คำเดียวแค่นี้ ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่ว่า อยากจะทำนะ แต่ว่ามีเหตุผลที่จะทำมากกว่าต่างหาก เราไม่ใช่คนไร้เหตุผลที่ถึงขนาดจะตัดเยื่อใยใครได้ง่ายๆ เราเองก็ใช่ว่าจะสบายใจเฮฮาปาร์ตี้ซะที่ไหนล่ะ ต่อไปนี้ก็คงไม่เจอกันนะ ไม่สิโอกาสเจอก็คงมีน้อยแบบนี้ดีกว่านะ

อยากบอกว่า(กับตัวเอง)เมื่อเราได้โตเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นแล้ว มีความสามารถที่จะรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ทำอะไรก็ควรที่จะคิดให้ดี ทำงานก็เหมือนกัน ถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะได้ไปทำที่ไหน ก็ขออย่าละทิ้งสิ่งที่ตัวเองตั้งใจ ถึงใครๆจะบอกว่ามันยาก แต่ว่าก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ตราบใดที่ความหวังยังไม่เป็นศุนย์ แม้จะแค่ 0.1 ก็ต้องพยายามต่อไปนะ...การมีชีวิตอยู่นี่ มันเหนื่อยจริงๆนะเนี๊ย

เพ้อเจ้ออะไรเนี๊ย ฉัน...

นี่ไม่ได้เข้าเพื่อระบายสิ่งใดทั้งนั้น.................แตว่าคิดว่าตัวเองน่าจะอยู่ในช่วงที่กำลังสับสนนะ

เพราะอีกไม่กกี่อาทิตย์ เราก็เรียนจบ ปี 4แล้ว สิ่งที่เราต้องทำต่อจากนี้ คือหางานทำ ที่เราสับสนคือเราจะหางานได้มัย มีใครจ้างเราหรือเปล่า นั่นแหละ และตอนนี้ เรายังอยากไปเรียนต่อที่ ญี่ปุ่น อยากทำงานที่เมืองไทยสักปี จากนั้น ก็จะไปเรียนรู้ภาษาที่นั่น สัก ปี ไม่ก็สองปี แล้วกลับมาทำงานที่เมืองไทยต่อ.....

ก็อยากจะทำงานได้เงินเยอะๆและ อยากจะทำความฝันตัวเองให้เป็นจริงเท่านั้น

แค่นั้น...แค่นั้นจริงๆ

จะไม่เลิกล้ม และจะพยายามต่อไป ให้ถึงที่สุด